Tags

Vijftig is ze geworden dit jaar, dat weet ik. Ze rijdt in een klasse auto. Eerst een BMW, nu een Audi A4. Ik weet ook dat ze alleen woont sinds haar moeder een paar jaar geleden is overleden. Verder weet ik van haar alleen wat ik zie.

Jolanda heeft niet één gladde plooi in haar gezicht heeft. Haar lippen zijn te dik, haar neus lijkt op eekhoorntjesbrood. Boven haar rechteroog zit een ei alsof ze een uur geleden een klap op haar oog heeft gekregen. Van welke kant je haar ook bekijkt, haar huid is niet glad, niet egaal, het bobbelt, kruipt op. Kortom: ‘elephant’ man maar dan als vrouw. Haar vormen zijn daarmee in contrast, simpel gezegd: alles klopt. Een prima formaat kont, heupen op de juiste hoogte en een perfecte Y-vorm, een middel met misschien wat meer vlees heeft dan voor een topmodel gewenst is, en borsten die werkelijk formidabel gevormd zijn. Peervormig, maar dan wel in het passende formaat. Volmaakt rond, tepels die recht naar voren wijzen uit een perfect ronde tepelhof. Oké, kleding kan veel camoufleren en corrigeren, maar als voor haar lijf geldt wat voor veel software geldt: what you see is what you get, dan kan ik mijn ogen niet geloven. Nu al niet, terwijl ik er nog niets van gezien heb.

Ooit heb ik een verhaal geschreven over een zaterdag overwerken die ontaardde in een groot masturbatiefeest. Jolanda kwam daarin niet voor. Maar nu zou zij absoluut een hoofdrol spelen in mijn verzonnen wereld. Ik fantaseer me soms helemaal rijkelijk geil over dat lijf dat niet in overeenstemming is met haar hoofd.

Als ik haar de bos rozen overhandig, kleurt ze.
“Dat is toch niet nodig joh, ik vind het al hartstikke gezellig dat je me op komt zoeken.”
“Niet nodig? Daar heb je wel gelijk in, maar het is ook niet nodig om mij uit te nodigen. Dat heb je toch ook gedaan?”
“Dat emailtje was meer als plagerijtje bedoeld, maar je bent van harte welkom.”
“Plagerij? Als jij schrijft ‘Ik zit hier heel alleen kerstfeest te vieren’ neem ik dat hoogst serieus. Eigenlijk heb ik toen ik het las direct als besloten dat ik je zou gaan opzoeken. Dus vandaar mijn vraag wanneer het uitkomt en voilà, hier ben ik dan.”
“Nou, Daan, ik vind het echt helemaal super dat je er bent. Echt gezellig. Kom verder, in de woonkamer is het beter dan hier in de hal.”

Gezien haar kleding en auto verwacht ik een niet te eenvoudige inrichting van haar huis. En ook dat klopt. Een enorme L-vormige woonkamer, voorzien van een lichteiken houten vloer met dieprode en donkerblauwe kleden. In de hoek van de L een zwart glimmende vleugel. Een grote open haard van balken en schoon metselwerk. Links een lage beukenhouten kast met aan de muur een spiegel van ik schat wel 4 meter breed. Op enkele plaatsen wordt de zachtgeel gepleisterde muur onderbroken door gekleurde, doorzichtige doeken die vanaf het hoge plafond tot op de vloer hangen. Een grote hoekbank met een soort dierenhuid bekleedt en een paar losse fauteuils bieden voldoende zitplaatsen voor een achttal mensen. Een glazen, ovalen salontafel met recht daarboven een even grote ovalen spiegel aan het plafond. Het vrij moderne halogeen lampen die her en der staan geven de kamer een prachtig sfeervol licht. Het is perfect. Zelfs de tijdelijke aanwezige kerstversiering, prachtige opgemaakte stukken, harmonieert met het geheel. Niets eist de aandacht direct op, ook de enorme kerstboom niet. Alles is in balans.

Tjonge, wat een huis zeg! Dit betaalt ze niet van haar salaris als financieel medewerker, realiseer ik me. Dus ze komt uit een rijke familie of ze heeft een bijbaantje.
“Jij vraagt je zeker af, waar ik dat van betaal?” vraagt Jolanda, mijn gedachten lezend.
“Euh, nou, je hebt een prachtige woonkamer. Binnenhuisarchitect? Smaakvol en heerlijk luxe. Dus ja, dat vroeg ik me wel af.”
Jolanda lacht en zegt: “Muziek”. Plots klinkt er muziek uit een onzichtbaar geluidssysteem. Even later zwaait de deur open en komen er 5 dames binnenlopen. Allen gekleed in lange, zijden kimono’s met oosterse tekens. Het is een prachtig gezicht. Alles past perfect bij elkaar, de kleuren van de kamer komen er in terug.

Tot mijn grote verrassing of beter stomme verbazing staan An en Bianca ertussen.
“Nou ja,” breng ik uit. “ik had het kunnen weten An. Als jij zegt dat ik gerust naar Jolanda kan gaan, omdat jij toch naar een kerstshow bent, had ik al argwaan moeten krijgen. Maar goed, jouw verrassingen zijn me nog nooit tegengevallen, dus laat maar komen. Je ziet er machtig mooi uit, evenals alle dames trouwens. Jij helemaal Jolanda.”
Want opeens realiseer ik me dat ook haar kleding deel uitmaakt van het geheel.

Ik zal proberen het te beschrijven. Ze draagt een jurk (als je zo’n creatie zo mag noemen) van donkerblauwe parachutestof. Op het eerste oog vormloos, want het lijkt een kleed dat, in stroken vallend, haar lijf omhult. Maar details accentueren haar vrouwelijkheid. Op haar linkerschouder zit een strik van donkerrood fluweel. Vanaf haar sleutelbeen loopt het als een lint door felgele lusjes naar beneden. Zoals een bergbeekje om een heuvel meandert het om haar linkerborst via haar zij naar haar rug en dan via de rechterheup weer naar voren. Daar loopt het schuin naar beneden over haar schaambeen naar haar linkerdij, waar de rand dan verdwijnt in het niets van de stroken stof. Op haar rug, ter hoogte van haar stuitbeen, bevindt zich een koperkleurige speld en aan haar voeten zie ik rijglaarzen in hetzelfde rood als het koord en de vloerkleden.

“Dank je Daan. Je wilt zeker wel weten wat dit betekent?”
“Dat is wel heel voorzichtig uitgedrukt ja. Vertel op, want ik brand van nieuwsgierigheid.”
“Laat ik eerst even vertellen wat dit niet is: mijn huis is geen bordeel en ik ben geen madam. Ik heb wel behoorlijke bijverdienste door het ontwerpen van kleding en het showen daarvan. Deze dames zijn enkele van mijn modellen. Jij weet dat An al eens enkele van mijn shows heeft bezocht. Onlangs informeerde zij bij mij wanneer er weer show was. Ik vertelde haar dat ik me pas op een nieuw terrein had begeven en vroeg haar om advies. Ze raadde mij aan om die nieuwe collectie eens door een man te laten beoordelen en daarbij sprak ze over jou. Ik vertelde van onze afspraak vandaag en zij reageerde enthousiast dat onze afspraak een perfecte dekmantel was om jou binnen te krijgen. Voor een kerstshow zou je het nooit doen.”
“Ja,” onderbreekt An haar, “ik was bang dat je na het model staan enige schroom zou hebben. Daarom heb ik dit zo voorgesteld aan Jolanda.”
“Er was één probleem, ik had vandaag maar drie modellen. Gelukkig was An direct bereid om in te vallen en zij wist nog wel iemand. Vandaar dat Bianca hier ook is.”
“Maar waarom ik?” vraag ik An.
“Dat is eenvoudig schat, omdat jij mij altijd perfect weet te vertellen wat mij wel of niet staat. Je hebt er simpelweg kijk op. En voor Jolanda is het fijn om behalve van vrouwen ook eens van een man te horen wat die van haar creaties vindt.”
“Nou nou, ik voel me zeer vereerd,”antwoord ik oprecht.
En dat is echt zo. Ik vind het leuk om An te helpen met het uitkiezen van nieuwe kleren. Zelfs voor haar ondergoed vraagt ze mij om advies.

“Voor wij onze show beginnen, wil ik graag nog iets toelichten. Wat wij zo zullen laten zien is van mijn hand. Ik heb zo al meerdere series kleding ontworpen die alleen in kleine kring gedragen wordt. Balans in kleur en stof is een heel belangrijk onderdeel in mijn ontwerpen. De ruimte voor de show kies ik dan ook altijd in relatie tot de ontwerpen. Wat je nu draagt is nogal in onbalans met deze ruimte en met wat wij je straks laten zien. Daarom vraag ik je om je zo even om te kleden. Boven ligt een huiskamerpak voor je. Als je dat wilt aantrekken klopt alles! Is dat goed?”
“Ja hoor Jolanda, dat doe ik voor je.” antwoord ik haar, terwijl ik opsta om naar boven te gaan. “Welke kamer is het?”
“Een klein moment nog. Ik zei net al dat ik me op nieuw terrein heb begeven met ontwerpen. Vanavond wordt door deze dames mijn eerste lingerieontwerpen getoond. Ik hoop dat je ook daar kijk op hebt.”
Ik val even stil, kijk naar An, naar de andere vrouwen, naar Jolanda, naar de kimono’s.
“Je verrast me wel op een heel bijzondere manier moet ik zeggen. Ik had me heel iets anders voorgesteld van dit bezoek. Maar omdat ik weet dat An hier ook achter zit, geef ik me over. Laat maar zien!”
“Oké, kleed je boven om, dan bereiden wij ons hier beneden voor.”

In de badkamer vind ik een soort broek en blouse, wat me doet denken aan kleding van een sultan. Het lijkt me pure zijde of iets wat er erg op lijkt. Ik bedenk me dat An dit heeft bedacht en dat Bianca er bij is. Aangezien 1 + 1 nog steeds 2 is, besluit ik om onder deze kleding niets aan te trekken, geen shirt, geen slip. Je weet tenslotte nooit waar dit op uit draait. Een slimme meid …
De zachte stof op mijn blote huid voelt heerlijk aan. Als ik in de passpiegel kijk, zie ik dat mijn geslacht wel erg zichtbaar is in de soepele zachte stof, maar vooruit. Ik voel me toch wel enigszins opgelaten in deze kleren, maar het zal wel goed zijn. Alles voor het geile euh goede doel: de nieuwe lingerie collectie van Jolanda.

Als ik weer beneden kom, vangt Jolanda me op en serveert me een glas champagne. Ze vraagt of ik plaats wil nemen op de bank. Zij neemt op het andere bankdeel plaats. Het warme licht en de zachte, rustige muziek dragen bij aan een gepaste sfeer voor de show. We proosten elkaar gezondheid toe en dan zwaait de deur open. De vijf dames van net komen opnieuw binnen. Helaas nog steeds in dezelfde kimono’s. Zag ik zo-even nog kleuren en kleren, nu zie ik alleen nog bedekt vrouwenvlees. Kom op meiden, show me everything.

Na eerst een rondje langs ons te hebben gelopen, gaan de vrouwen op een rijtje staan en maken stuk voor stuk de ceintuur van de kimono los. Een spektakel ontrolt zich voor mijn ogen. Witte benen, twee paar ebbenhouten benen, navels met en zonder sieraad, bollende borsten, hoge hakjes, rode, donkerblauwe en gouden stoffen. Bustehouders in vormen en maten vanwege wat er behouden of opgehouden moet worden. Statige slips, sloggi look-alikes, meer touw dan broek en kant, veel kant. En daarboven de pretoogjes van An, die me aankijken alsof ze wil zeggen: “Blijf zitten, kijk, maar overal van afblijven.”

Wat een feest, waarom zijn niet alle kerstmarkten zo?
De dames laten hun kimono als op bevel van zich afglijden en draaien zich om hun as. Vijf paar billen, gehuld in meer of minder stof passeren mijn blik. Ik kom ogen tekort.
“En,” vraagt Jolanda zakelijk “wat is je eerste indruk?”
Ook dat nog, moet ik nog rationeel denken en formuleren ook. Normaliter is dat prima, maar niet als het erotiek betreft. Dan heeft de natuur de overhand. Het zou fijn zijn als ik dat in de hand kon houden. Niet letterlijk, maar figuurlijk om te voorkomen dat ik een erectie krijg.
“Het ziet er werkelijk prachtig uit. Ik ben perplex.”
Meer kan ik op dat moment niet bedenken.

Ze lopen nu vlak voor mijn voeten langs. Ik ruik verschillende parfums, maar ook dat klopt met elkaar. En het windt me op. Een wellust opwekkend geurspoor laten ze achter. Dan pakken ze hun kimono’s in de loop mee en verlaten de kamer. Ik nip van mijn champagne en probeer realistisch te denken. Wat wordt er nu echt van mij verwacht? Wat wil Jolanda, wat is de bedoeling van An. Word ik ‘geteased’ of is dit een voorspel voor een orgie? Ik weet het niet.
“De volgende presentatie is bijzonder, omdat ik wat aparte stoffen heb gebruikt. Het is dan ook meer bedoeld voor een gezellige avond dan om overdag te dragen.”
Ik hoor Jolanda wel praten, maar het komt niet echt binnen. Wat doe ik hier! Mijn verstand lijkt echt in mijn pik te zitten nu. Hoe voorkom ik in vredesnaam dat ik zo meteen met een enorme paal in deze zijden broek voor schut zit. Neemt zijde gemakkelijk vocht op of loop ik het risico van een zichtbare natte plek? Had ik mijn boxer toch maar aan moeten houden?

Na afloop van de show loop ik naar boven. Beneden hoor ik de dames ontspannen lachen. Ik ga op de rand van het ronde bad zitten en denk na. Ik schaam me voor mijn gebrek aan zinvolle opmerkingen na zoveel mooie lingerie afgewisseld met ronduit sensuele onderkleding. Er kwam niet veel meer uit dan mooi, fantastisch, schitterend en dergelijke superlatieven.
Er wordt geklopt en Jolanda vraagt: “Kan ik even binnen komen?”
“Jazeker, kom maar.”
Als Jolanda mij ziet zitten, zie ik dat haar ogen wat bezorgde trek krijgen.
“Gaat het goed met je?”
“Ja hoor, ik zit bij te komen. Jolanda, als jij dergelijke lingerie kan bedenken, heb je niet alleen verstand van boekhouden. Ik weet niet of je het realiseert dat je hiermee een enorme invloed op een man. Je hebt kijk op en gevoel voor erotiek, opwinding en verlangen.”
Ze glimlacht: “Als je het tegenovergestelde had gezegd, had ik dat nog geweten.”
Ik beschouw deze opmerking als een subtiele manier, om mij er op te wijzen dat mijn opgewondenheid vloeibaar is geworden.
“Sorry, ik zal die broek wel meenemen om te wassen,” zeg ik, me betrapt voelend.
“Welnee joh, dat hoeft niet. Laat maar hier.”
“Het komt, omdat deze show wel anders is dan commentaar geven op de lingerie van An,” moet ik toegeven, “Dit was niet meer een gevecht tegen mijn geilheid.”
“Ach, misschien was dat wel de bedoeling,” zegt ze, terwijl ze de strik op haar schouder lostrekt.
Met een zwaai trekt ze het koord uit de lusjes. Met veel geruis zakt het grootste deel van de jurk op haar voeten, daarmee haar gelaarsde benen onthullend. Niets bijzonders, denk ik nog. Tot ik zie waar en hoe die laarzen eindigen. Ruim boven de knie zijn de randen afgezet met een donkerrode kraag bont. Daarboven verwacht ik een broek of zo, maar er is niets. Nou ja, niets, een prachtig onderlijf. Vloeiende lijnen die samenkomen in keurig gekapt schaamhaar. De hand van Bianca, denk ik. Niet kaal, maar vrouwelijk verzorgd schaamhaar, een kloppende kut. En dat was niet het enige wat klopte.

“Nou, wat sta je nu te kijken. Hier met die broek…”

© Anandana – december 2006

Advertisements