Tags

,

“Kom jongens, een beetje doortrappen want ik heb zin om met mijn voeten in het zand te staan. En jullie willen toch zwemmen? Nou dan … Fietsen!”

Ik spoor de jongens aan om op te schieten. Het is prachtig weer en hoe eerder we aan het recreatiestrand zijn, hoe beter. Ik verwacht geen al te grote drukte, maar ik vind het fijn om zelf een plekje te kunnen uitkiezen in plaats van door drukte gedwongen te worden vlak naast een prullenbak te moeten zitten.
Als we aangekomen zijn, hebben de kids zich, uiteraard, als eerste uitgekleed en zijn al onderweg naar het water als ik nog uit mijn schoentjes stap.

“Tja, daar ben je moeder voor, Diaan,” spreek ik mezelf toe terwijl ik de kleren van de jongens enigszins bij elkaar raap. Als het een beetje herkenbaar verdeeld is, trek ik mijn jurkje uit, spreid mijn badlaken uit op het zand en ga zitten. Eerst maar wat zonnebrandcrème, want veel zon hebben we de laatste weken niet gezien. O, de jongens vergeten in te smeren. Nou ja, straks maar.
Ik tuur naar het water of ik ze nog zie. Gelukkig vinden die gasten hun weg wel en hoef ik ze niet meer constant in de gaten te houden. Me dat realiserend, laat ik me achterover zakken en ontspan me. Ik druk mijn schouderbladen in de handdoek en realiseer me dat ik zo mijn borsten min of meer lanceer. Ik grinnik erom en doe het nog eens. Het gevoel van de zonnewarmte op mijn lijf maakt me altijd wat … ja hoe zal ik het zeggen, wat overmoedig. Het voelt als vlinders. Ik zet mijn zonnebril op en glimlach de zonnige wereld tegemoet. Ik draai mijn kont lekker in een comfortabel aanvoelende kuil en begin te genieten.

Lomig streel ik wat zandkorrels van mijn buik en raak net even de bovenrand van mijn bikinibroek. Zoals zo vaak als ik in mijn bikini in de zon lig, krijg ik een bepaalde stemming over me. Een beetje jeugdige onbezonnenheid, misschien zelfs een beetje opwinding.
Ik druk mijn schouderbladen opnieuw in de handdoek en voel de wind langs mijn hals en borsten strijken. Heerlijk, zo’n warm windje. De zon voelt op een prettige manier warm aan. Geen hete droge warmte, maar weldadige warmte. Je weet wel, dat je op je buik en bovenbenen de schaduw van een wolkje voelt. De zon die je armen en heupen zo verwarmt, dat je de neiging hebt om je benen iets te spreiden. Alsof je tegen de zon zou willen zeggen: “Verwarm me ook daar zodat ik niet uitdroog.”
Met een hand wrijf ik de haartjes op mijn buik overeind, zodat ik de wind ook echt voel gaan. Van mijn rechterdij schuin over mijn buik naar mijn linkerschouder.
Wat een heerlijke middag zo. Ik geniet volop van wat mijn zenuwuiteinden op mijn huid met me doen. En de reactie daarop van mijn gevoel: een lome vorm van opwinding.

Veel te vlug is het tijd om naar huis te gaan. Als ik ga staan om de jongens te roepen, overvalt me een soort van rilling. Van mijn kruin tot mijn voetzolen. Mijn lijf ontwaakt uit de zweverige, zalige toestand.
Als ik de jongens heb geroepen en terugloop van het water, besluit ik om mijn topje uit te laten. De bandjes schuren wat in mijn nek en bovendien: het voelt gewoon lekker.
En het is mijn middag. Zal ik het eerst uit doen of jurk aan en er dan onderuit wurmen. Ik kijk nadenkend maar zonder iets te zien om me heen en besluit tot het laatste. Die handeling is meer in balans met mijn gewaarwordingen die ik me vanmiddag al heb toegelaten.
Nog voor de jongens terug zijn, heb ik mijn doorknoopjurk over mijn hoofd aangetrokken. Met twee handen trek ik de knoop los in mijn nek. Ik voel mijn borstspieren zich spannen om mijn borsten op te richten. Gepresenteerd zoals ik ze vanmiddag al eens omhoog deed wijzen. Voor wie? Haha, voor niemand dan mezelf. De stof van mijn bikinibovenstukje schuurt mijn tepels en huid. Het voelt als een bevrijding. Ik voel me sterk, bewust, vrouw, machtig, ik mag er zijn. Ik ben!
Tijdens het opruimen van de spullen geniet ik van het gevoel dat mijn vrije borsten mij bezorgen. Wijdbeens bukkend om handdoeken op te rapen, voel ik hun beweging.

Als we een kwartier later op de fiets zitten, probeert ieder zuchtje wind langs mijn armen mijn jurk in te komen. Op zoek naar een tepel die een harde vorm van zachtheid toejuicht. Ik zit op mijn jurk en hoewel die vrij kort is, wil ik daar meer werveling. Dat belemmert zo het vrije spel van de wind rond mijn benen en heupen. Ik ga even op de trappers staan en laat de jurk over mijn zadel heen vallen. Het lijkt wel of er een deken weg is, zo direct voelt dit aan. Nu waait de wind ook mooi langs de binnenkant van mijn dijen en onderlangs mijn rug. Openheid, vrijheid, maar ook stoute onoverwinnelijkheid voel ik.

Thuisgekomen snel al het zand uitschudden, handdoeken ophangen of in de was, want ik moet nog boodschappen doen. Mijn bikinislip is ook niet vrij van zand, maar ja om nu eerst naar boven te gaan om wat anders aan te doen.
Daar had ik helemaal geen zin in. Mijn stemming was al van ‘niemand die het ziet en ik geniet’.
“Ik ga zó!”, spreek ik mezelf vrijmoedigheid in, “Er is niets mis met me. Ik doe wat ik wil.” Dus mijn bikinislip verdwijnt ook in de wasmachine.
Daar sta ik dan met alleen een zwart jurkje aan. Ik loop naar de gang en bekijk me in de spiegel. Draai rond en kijk: nee hoor niets te zien. Met mijn armen boven mijn hoofd, is in de armsgaten slechts de aanzet van mijn borsten te zijn. Eigenlijk wel een lekker gezicht vind ik.
Terugdenkend aan die zonnewarmte op mijn kruis, wrijf ik even over mijn venusheuvel en laat twee vingers door mijn schaamlippen glijden. Dacht ik het niet? Nat. Op de terugweg beweeg ik mijn vingers even op en over mijn clitoris. Lang genoeg om aan een orgasme te denken. Zal ik? Nee zeg, nu niet.
En het idee straks met blote borsten op de fiets en met mijn vagina op mijn zadel te zitten, doet de spanning niet verminderen. Mijn stem trilt er bijna van als ik naar boven roep: “Jongens, ik ga even naar het winkelcentrum. Ben met een half uurtje terug.”

Ik loop de tuin weer in, doe mijn boodschappentas aan de fiets en stap op. Sensationeel om de warmte van het zadel direct op mijn schaamlippen te voelen. Bij iedere trap wordt de beweging overgebracht op mijn onderlijf. Het winkelcentrum is vlakbij. Ik hoop dat niemand iets kan zien, maar zeker weten doe ik het niet. Ik kijk tenslotte niet op ooghoogte van mijn zadel naar mijn bewegende benen. Bij het afstappen vliegt mijn jurkje wat op aan de voorkant. Ik kijk om me heen naar de mensen. En ik lach. Niemand ziet of weet wat ik hier aan zinnelijkheid beleef. Thank god ik ben een vrouw! Ik ben opgewonden van mezelf. En het voelt goed!

Als ik door de gekoelde supermarkt loop, nu wel zeker wetend dat niemand kan zien dat ik in mijn blote kont loop, overvalt me een machtig gevoel. Het is net of ik helemaal naakt rondloop. Ik voel me vrij, sexy, stout, vrolijk … Ik kan het niet eens onder woorden brengen. Ik denk dat een andere vrouw het direct zou begrijpen.
Kijk, naakt zijn op het naaktstrand of in de sauna is toch anders. Daar is iedereen het. Nu ben ik het alleen, sterker, niemand buiten mij wéét dat ik naakt ben. En het is een plek waar het ‘niet hoort’. En geloof me, dat gevoel is zo super!
Bij de vriezer blijf ik aarzelend staan. Hij is vrij leeg en het pak groente dat ik wil hebben, ligt wel erg diep. Ik zal moeten bukken en wat dan? Zogenaamd in gedachten kijk ik om me heen. Een jongeman vult de champignons bij en daar staat een man het etiket van een fles wijn te lezen. Een beetje voor me zelf mompelend spreek ik mijn gedachte uit.
“Kom op, Diaan, als je wel een slip aan had gehad, had je niet geaarzeld, dan had je gewoon dat pak genomen.” Dus ik buk me, pak de doos Chinese groentemix, kom overeind en leg het pak in mijn winkelwagen. Ik kijk om en zie niemand naar me kijken. De wijnfles is niet op de grond uiteengespat, de vakkenvuller vult het vak.

Ik krijg het warm en voel een scheut door mijn onderlijf. Ik heb het gevoel dat iedereen aan mijn gezicht kan aflezen hoe opgewonden ik raak. En hoe uitbundig ik me voel worden. Ik wrijf mijn knieën langs elkaar en voel hoe het meebeweegt in mijn kruis. Ik durf de hele wereld aan. Ik loop het eerste beste pad in, parkeer mijn wagen langs de schappen en reik op mijn tenen staand naar de bovenste plank. De zoom van mijn rokje schuift omhoog over mijn dijen en het armsgat van mijn jurk biedt inkijk. Ik pak iets van de plank, laat me weer op mijn voetzolen zakken en bekijk wat ik in mijn handen heb. Plastic bordjes. Ik kijk om me heen, maar iedereen is druk met boodschappen. Ongelooflijk dat de hele wereld doordraait terwijl ik voor mijn gevoel naakt en zinderend van de spanning in deze winkel rondloop. Ik leg de bordjes weer terug en loop naar de kassa.

Thuisgekomen berg ik de boodschappen op. Op het moment dat ik op mijn hurken voor een kastje zit en naar beneden kijk, zie ik mijn vagina in plaats van de gebruikelijke slip. Ik besluit zo te blijven lopen. Ik rommel wat in de keuken en doe wat voorbereidend werk voor het eten.
Ondertussen vraag ik me af, waarom doe ik dit eigenlijk. Hoop ik iemand tegen te komen? Dat er iets spannends gebeurt? Ben ik ergens op uit? De kans dat ik iemand tegenkom is vrij groot, mijn ouders doen immers daar ook hun boodschappen en bekenden uit de buurt had ik ook zomaar tegen kunnen komen. Eigenlijk bijzonder dat dit niet gebeurde.
Maar ik bén nergens op uit. Het is toegeven aan mijn gevoel en vooral gewoon doen. Genieten van mijn vrouwzijn, van de sensatie van aanraking van katoen en wind en zonnewarmte, van het nieuwe gevoel van bloot op een zadel. Van de spanning dat niemand iets kan zien maar daar niet zeker van zijn.

Als Ronald via de tuin binnenkomt, draai ik me om en leun tegen het aanrecht, mijn armen over elkaar.
“Hi schat, genoten van je dag?”
Hij legt zijn handen op mijn heupen en na zijn kus kijken we elkaar aan. Ik zie in zijn ogen dat hij het weet. Of hij voelt het ontbreken van een broekrand of hij ziet het wél. Ik sla mijn armen om zijn nek en fluister in zijn oor: “Ik hou van je en ik ben geil.”
Ik voel de rand van mijn jurk bewegen en op het moment dat hij met zijn vingers bij mij binnendringt, kom ik heftig klaar. Ik schok en hijg om zijn vingers heen. Hij vangt mijn orgasme op met een vinger op mijn clitoris. Ik voel me wegtrekken in een tweede golf en zak langzaam in zijn armen naar de grond.

@ Anandana – Zomer 2007

Dit verhaal kwam tot stand door de gedachten van een moedige vrouw. Nogmaals: kus!

Advertenties