Tags

“Nou ja zeg, ben jij het? Wat een verrassing.”

Ik kijk opzij en zie een vrouw met een klein kind op me aflopen. Ik ben enigszins gehaast, want ik wil de intercity van 09.34 uur naar Enschede halen.

“Sorry, maar ik weet niet wie je bent,” zeg ik terwijl ik mijn loopsnelheid temporiseer.

“Niet in deze outfit nee. Maar kijk eens naar mijn ogen?”

Met haar handen vormt ze een gezichtsbedekking en dan herken ik, aan de naar zaad verlangende ogen, mijn melkmeisje!

“Zie je wel,” zegt ze, “ik wist wel dat je me zou herkennen ook al zal jij je niet in me kunnen spiegelen zoals ik dat wel in jou kan.”

Wanneer ik me eenmaal in de (volgende) trein geïnstalleerd heb, laat ik mijn gedachten terug dwalen. De ontmoeting van een twintig minuten geleden brengt een bijzondere episode uit mijn leven volledig terug in mijn geheugen. Grappig genoeg begon die periode, ruim vijf jaar terug, ook in de trein naar Enschede.

Het was een advertentie in de Spits die mijn aandacht had getrokken. Een groep Nederlandse en Zweedse academici wilde in opdracht van het gerenommeerde Noorse “Det Vitenskapelige Studiet av Seksualitet Samfunn”, onderzoek doen naar de relatie tussen vrouwelijke verleiding en de kwaliteit van sperma. Men zocht voor het onderzoek, dat negen dagen zou duren, niet-rokende, ruimdenkende mannen tussen de 35 en 55 jaar die monogaam en seksueel gezond waren. Gedurende de tijd van het onderzoek mochten de proefpersonen het instituut niet verlaten. Andere voorwaarden werden na een intakegesprek kenbaar gemaakt.

Omdat ik in die tijd pas drie weken daarvoor was begonnen aan mijn sabbatical, enerzijds om uit te rusten, anderzijds om nieuwe ervaringen op te doen, besloot ik na het lezen van de advertentie me aan te melden. Na het invullen van een enorme vragenlijst en het intakegesprek met een saaie, maar goed uitziende Charles van een jaar of 35, vertelde hij me dat ik geschikt was als proefpersoon en informeerde me over de resterende voorwaarden.

De gevraagde ruimdenkendheid zou goed van pas komen in verband met de kleding (uitsluitend een soort omslagdoek tegen de eventuele kou) en het feit dat alle proefpersonen geobserveerd zouden worden middels een gesloten camerasysteem. Maar zelfs een ruimdenkend man als ik moest toch wel even slikken en het goed tot me door laten dringen toen ik de andere voorwaarden hoorde, namelijk het blootstellen aan seksuele prikkeling middels zintuiglijke waarneming en het ondergaan van handelingen teneinde drie maal daags een hoeveelheid sperma te verkrijgen voor het onderzoek. Vrijwilligheid in al deze voorwaarden was cruciaal, zo vertelde Charles en, voegde hij er aan toe, de belangrijkste voorwaarde voor de proefpersonen was dat zelfbevrediging niet was toegestaan.

Een bizar vreemde combinatie van do’s and don’t’s, maar je wilt iets leuks doen, dus zei ik ja. Onbewust van de gevolgen die deze beslissing zou hebben, tekende ik een contract. Negen dagen van huis weg, waarbij ik niets hoefde mee te nemen, geen kleren, geen persoonlijke verzorgingsmiddelen, geen muziek, niets. In alles werd voorzien.

Aan het eind van de eerste dag, de vriendelijke ontvangst was om 10.00 uur, viel ik uitgeput in slaap, ontdaan van twee porties zaad. Ik kon me nog maar nauwelijks voorstellen dat ik dit negen dagen ging meemaken. Na twee dagen leek het patroon duidelijk. Bij het ontwaken, na het verplichte rustuurtje na de lunch en ’s avonds rond negen uur kwam er een vrouw mijn leefruimte binnen. Drie tijdstippen, drie vrouwen, die negen dagen voor mij zorgden. Vermoedelijk volgens een vast patroon werd er voor mij gedanst, gemasturbeerd, gestript of geschoren. Afwisselend werd ik gepijpt, gemasseerd, gestreeld, bevoeld, gevingerd of gemasturbeerd. Het eindigde altijd op dezelfde manier. Ik gaf, geheel volgens de huisregels, aan wanneer ik kon klaarkomen, waarna de vrouw met de hand het zaad aan mijn bijballen onttrok wat keurig opgevangen werd in een steriel potje. De zwartharige vrouw, die een geweldig mooie moeder moet hebben, noemde ik in gedachten al snel mijn melkmeisje. Haar behandeling, haar aanrakingen waren super.

Terwijl ik door het raam naar de koeien in de verdwijnende wei staar, komen de beelden weer terug.

De moeite die de dames soms moesten doen om me drie keer per dag zover te krijgen dat ik voldoende opgewonden raakte om te kunnen ejaculeren. De energie die ze er in staken om me op te winden met hun striptease of subtiele dans. Op een avond, ik meen van dag drie, kwam er niet één vrouw binnen maar betraden twee vrouwen mijn tijdelijke home. Beiden droegen een doorschijnende kaftan en, zoals altijd, een nikaab, een gezichtsbedekking die alleen de ogen vrij liet. Onherkenbaar. Anoniem onderzoek, maar zo ongelooflijk prikkelend.

Ik denk terug aan die ene keer dat mijn melkmeisje me niet in het potje liet klaarkomen. Het ritueel was als alle dagen daarvoor, maar ik had op het moment van haar binnenkomst wel het gevoel dat er iets was. Alsof zij er anders instond, een andere attitude had. Maar de kleding, de dans, haar ogen, de verleiding, het steriele potje, haar handen, de tijd die ze had en de tijd die ze ervoor nam, haar ingetogen wellust, haar schokkend en wild bewegen op het hoge bed, haar naaktheid, niets, werkelijk niets was anders. Ook niet het moment dat ik naar voren stapte omdat ik wilde ejaculeren. Als gebruikelijk kwam ze overeind uit haar liggende positie, draaide het deksel van het potje en omvatte mijn kloppende en naar ontspanning hunkerende penis. Ze keek me aan en toen zag ik wat er anders was. Alle keren hadden haar ogen neutrale, wellustige werklust uitgestraald. Maar nu keek ze me aan met in haar ogen maar één vraag. Ze zat nu op de rand van het hoge rustbed, met haar benen wijd uiteen. Terwijl ze me aan bleef kijken trok ze me al masturberend dichter naar zich toe. Op nauwelijks enkele centimeters van haar glinsterende schaamlippen stopte ze, keek me opnieuw aan, zei “Ik wil je zaad” en bracht mijn pik tegen haar schaamlippen aan. Na dagen van opwindende seductie, hete dans en onaanraakbaar vrouwelijke, geile honger, was de druk van haar wijkende schaamlippen op mijn eikel genoeg om mijn drang naar een orgasme om te zetten in een spuitende beweging richting haar baarmoedermond. Vrijwel direct trok ze mijn lid terug en de volgende delen van de lozing belandden net als anders in het potje.

Er is één groot nadeel aan zo’n onderzoek. Het is gespeend van alle intimiteit, want direct na de ejaculatie moet het zaad naar het laboratorium om de kwaliteit vast te stellen. Deze nuchterheid wekte mij net zo effectief uit mijn dagdroom als de bellen van de overweg die we passeren. Ik pak de Spits en blader hem door. Mijn oog valt op een advertentie waarbij gezonde mannen worden gevraagd. Het monotone ritme van de wielen van de intercity lijken een waarschuwing te zijn voor de gevolgen: “Doe het niet, doe het niet, doe het niet.”

Als ik bij het overstappen door de stationshal loop, denk ik terug aan de ontmoeting vanmorgen met mijn melkmeisje en haar kind. Ons kind. Ze is er blij mee, doet geen beroep op mijn verzorgingsplicht en hoewel ze zich soms masturbeert met mijn opgerichte geslacht in gedachten, gaf ze aan geen behoefte aan verder contact te hebben.

© Anandana – maart 2009

Advertenties