Streeploos verven valt nooit mee. Zeker niet als er voor je huis telkens jonge moeders langslopen. Velen met één of meer kinderen die soms jengelend, soms opgetogen naar school of het kinderdagverblijf worden gebracht.

Op de terugweg komen de moeders alleen langs en werpen een nieuwsgierige blik naar mijn activiteiten. De meesten zijn zichtbaar opgelucht vanwege het vooruitzicht straks alleen thuis te zijn, de ruimte en tijd te hebben om uitgebreid te badderen, zichzelf te verzorgen, te genieten van hun lijf. Sommigen wenden hun hoofd direct af, anderen kijken juist nog een keer.

Ik rek me nog wat uit en voel de sliploze ruimte tussen mijn t-shirt en de broekrand van mijn oude spijkerbroek zich verruimen.

En bij iedere streek van mijn verfkwast, die ik boven mijn hoofd netjes langs de randjes en de hoekjes zijn zijdezachte smurrie doe achterlaten, vraag ik me af of die tweede blik erop gericht is om een glimp op te vangen van mijn streeploze kwast.

© Anandana – september 2009

Advertenties