Maandenlang zoek je naar het verhaal, naar een plot, karakters, onvoorspelbaarheid, originaliteit, het ongekende.

Over de macht van de lezer en de strijd van de schrijver

Maandenlang zoek je naar het verhaal, naar een plot, karakters, onvoorspelbaarheid, originaliteit, het ongekende.

Langzaam vormen zich in gedachten het verhaal, de fragmenten van dialogen, de stijgende opwinding, de beelden bij bedachte scènes. Af en toe, na een paar uur schrijven, doorhalen, herlezen, doorhalen, herschrijven, voel je het begin van een erectie. Die begint tussen je benen, dat plekje onder je balzak, het draait naar binnen en trekt dwars tussen de pulserende ballen een weg naar boven. Maar na herlezing is er de teleurstelling. Het is niet goed, niet opwindend genoeg en de hardheid verloopt tot naar een slap stuk vlees. Het bloed kruipt waar het eerst niet weg kon gaan.

Bij een andere poging ontstaan tijdens het verbeteren en herschrijven, gedachten die je ballen aanzetten tot die allereerste druppel voorvocht. Die glimmende, stroperige parel die door een tong tot een draad zou moeten worden getrokken. Maar die sensatie blijft uit, want het is jij en jouw verhaal, dat de dominant is in het geheel. Je bent onderworpen aan je eigen bedachte mate van opwinding. Je kwelt jezelf, je voelt de pijn van je hard geworden vlees in je spijkerbroek. Je bent slaaf van de jezelf opgelegde discipline om het verhaal te voltooien. Je verlangen wordt onderdrukt door de zelf geschapen karakters. Je pijnigt jezelf en ondergaat je erectie in je strakke jeans als onvrijwillige bondage.

Realiseer jij je wel, dat als jij je verhaal eindelijk goed genoeg vind om gepubliceerd te worden, dat waar jij tot aan het pijnlijke toe, door de imperfectie van je verhaal geen orgasme werd toegestaan, de lezers die de keuze hebben om aan het verhaal te beginnen ook de vrije keuze hebben om, op welke manier dan ook het af te maken? Te masturberen of elkaar op te geilen door te vertellen hoe de opwinding door hun lijf giert. Of door het verhaal elkaar voor te lezen. Of na te spelen.

Dat is de macht van de lezer. Maar zodra jij, schrijver, jouw verhaal na publicatie herleest, zie je de spelfouten, de stijlfouten, de typefouten en je blijft jezelf straffen. Je wilt het niet meer lezen, en als je leest en toch nat wordt, onthoudt je jezelf werkelijke opwinding omdat het niet goed genoeg is. Het moet beter, heter, subtieler. Nooit, nee, nooit zal je verhaal tot je eigen ontspannend hoogtepunt leiden. Jij, suffered.

© Anandana – oktober 2010

 

Advertenties