Hoorde hij daar de buitendeur dichtvallen? Hij draaide zich om en stapte de woonkamer in. Daar stond Bronislawa, een doortastende verpleegkundige van de thuiszorg.

“Wat kom jij nou hier doen?” vroeg hij verbaasd.

Kleurend tot diep achter haar oren, komt het hoge woord er uit.

“Als ik jou zag, hier, bij ouders, ik alleen maar denken aan jou. Altijd dromen over jou.”

“Maar dat is toch nog geen reden om hier binnen te komen? Je weet toch dat er hier niemand is, want mijn ouders zitten al een poosje ergens anders?“

“Ja, maar hier ben ik dicht bij jou. Hier kan ik beter fantaseren.”

“Hoezo kun je het beste in dit appartement over mij fantaseren? Er staat niet eens een goeie foto. Ik begrijp er niets van.”

“Jij begrijpen, mijn fantasieën zijn ondeugend,” zei ze giechelend, “Maar, echt waar, dit Is pas derde keer. Ik nog maar twee keer hier gekomen.”

Hoe lang geleden? Een jaar, of al langer. Al die tijd is het misschien zeven keer voorgekomen dat Bronislawa, deze leuke Poolse vrouw, langskwam om de medicatie te verzorgen, terwijl hij bij zijn ouders op bezoek was. Meteen de eerste keer voelde hij de klik. Kennelijk heeft zij er aan toegegeven. Hij kijkt haar aan, ziet de gloed in haar ogen en begrijpt het opeens.

“Waar?”

“Hier,” wijst ze en ze neemt plaats in de sta-op-stoel van mijn vader en ze laat hem achterover zakken en legt een hand op haar borst en een hand op haar vulva. “Op de plafond zie ik jou. En mij, wij samen.”

“Jammer dat ik het nu pas weet, Bronislawa. Dan hadden we het idee al veel eerder werkelijkheid kunnen laten worden. Nu hebben we een achterstand.”

“Dan beter opschieten en achterstand wegwerken? Vanavond ik hoef nergens meer te zorgen.”

Kordaat stond ze op uit de stoel en begon haar broek los te knopen.

 

© Anandana – juli 2012

Advertisements