Tags

Geachte lezer,

Dit boek gaat over macht en erotiek, onmacht en seks, onderwerping en dwang. U hebt dit boek gepakt, omdat uw interesse er naar uit gaat.

Een leesclub in deze omgeving heeft gesproken over het lezen van erotische literatuur en heeft overwogen om een geïnteresseerde lezer als voorlezer te vragen.

Dat is de reden voor deze brief, die tevens een uitnodiging is om a.s. woensdagmiddag om 2 uur kennis te komen maken op het adres: Veenweg 3b, alhier.

Wilt u, als u besluit te komen, zo vriendelijk zijn dit boek mee te brengen?

* * *

Hij dagdroomt er wel eens over dat hij zich volledig aan zijn vrouw overgeeft. Hoe ze hem zou binden en blinddoeken, hoe ze hem dwingt haar te likken tot ze zich werkelijk gillend op zijn gezicht drukt. Dergelijke gedachtes bezorgen hem altijd weer een ongekend harde erectie, die net als nu zich maar nauwelijks tussen hun lijven in kan ontplooien. En als een ingeving van boven, denkt hij, hoe zou het zijn om juist zelf te bepalen wanneer en wat er aan seksuele handelingen zullen plaatsvinden. Niets koek en ei, géén zoete broodjes, “zuigen kreng!”

Zijn lid groeit tussen hen in en vormt meer een fysieke barrière dan dat het leidt tot enige intimiteit. Hij zou kunnen zeggen wat hij denkt, dat hij haar keihard wil neuken, zijn harde pik van achteren in haar natte kut wil rammen. Hij zou wel al zijn frustratie in die penetratie willen leggen. Maar hij doet het niet. Hij houdt zijn kiezen op elkaar en streelt zacht haar rechterzij en de welving van haar buik. Hij accepteert haar grens, want daarmee is hij opgegroeid. “Lief zijn hoor! Je moet de mensen niet boos maken.” Er komt een gedachte bij hem op die hij jaren geleden ook ooit had toen hij nog deel uitmaakte van een religieuze gemeenschap. “Wat doe ik hier eigenlijk? Ik hoor hier niet bij.” Het zijn van die ontwaak gedachten die mensen opeens tot het besef brengen dat de wereld waarin ze leven niet past bij wie ze zijn, het is het eerste kieren van de kastdeur. Hij maalt verder, denkt aan hun relatie. Ze hebben het goed samen, de seks is gewoon, fijn, maar niet bijzonder. Bovendien, hij houdt van haar en leeft voorzichtig met haar. Als egeltjes. Zo is ook de intimiteit, heel voorzichtig.

In de bibliotheek komt hij tot rust, hoewel die rust ook relatief is. Hij leest graag en veel, vaak drie boeken in een week. Bij voorkeur thrillers en romans waarin de drijfveren van de personen in het boek een bijkans grotere rol spelen dan de gebeurtenissen zelf. En daarnaast lust hij ook graag boeken met een erotische inslag, hem sinds enkele jaren ingegeven door tips van lezers op een website voor erotische verhalen. Favoriet zijn boeken van Scandinavische schrijvers als Herbjørg Wassmo, Maria Ernestamm en Kerstin Ekman.

Hij raadpleegt zijn lijstje en stapt op het rek af waar de schrijver Nico Dros zou moeten staan. Helaas, Dromen van de bok staat niet in het rijtje boeken. Natuurlijk, hij kan ook thuis achter zijn laptop boeken reserveren met als voordeel dat hij een e-mail krijgt als zijn boek beschikbaar is. Het nadeel ondervond hij toen hij De Anatoom ophaalde en de dame achter de balie het boek opensloeg om het kleine kaartje aan de binnenkant, dat iemand ooit “boekhoekinfo” heeft gedoopt, tot zich te nemen. “Een anatoom in het 16e-eeuwse Venetië ontdekt de clitoris en wil zijn kennis gebruiken om de liefde van zijn leven te veroveren.” De vrouw keek hem aan en overhandigde hem het boek. Natuurlijk zou het zo hebben kunnen gaan dat ze hem lang aankeek, hem het boek toestak, maar niet losliet en hem zachtjes zei dat zij dat ook wel zou willen ontdekken. Of hij als het boek uit was haar wilde helpen. Maar dat gebeurde niet, integendeel, enigszins beschroomd nam hij het boek in ontvangst. Terugdenkend aan deze situatie was hij aanbeland bij de kast met de letter C maar ook daar vond hij geen boek dat op zijn lijstje stond. Het boek In Zijn handen stond er wel. Hij pakt het en laat de pagina’s snel met zijn duim onder zijn neus langs bladeren om de lucht van het boek tot zich te nemen. Een vreemde gewoonte waarover anderen hem menigmaal vragen stellen of opmerkingen maken. Het beïnvloedt zijn keus om een boek te gaan lezen nooit, maar hij zal een voor hem nieuw boek nooit gaan lezen zonder dit ritueel.

Dat hij dit boek gaat lezen staat vast, toch opent hij het boek om her en der een enkele zin te lezen. Tot zijn niet geringe verbazing vindt hij vrij voorin een briefje dat met een stukje tape bevestigd is, zodat het er niet uit kan vallen. Met verbazing leest hij het.

“Wilt u, als u besluit te komen, zo vriendelijk zijn dit boek mee te brengen? ” mompelt hij voor zich uit. Een leesclub die erotische boeken behandelt en via een soort blinddate een geïnteresseerde voorlezer zoekt? Wat moet je daar nu mee?

* * *

Guus had gehoor gegeven aan de uitnodiging in het boek en meldt zich op het genoemde tijdstip aan de Veenweg. Een vrouw van achter in de dertig, dacht hij, opent de deur open en keek hem met een ontwapenende lach vrolijk aan.

“Hallo, ik kom voor de leesclub.”

“Fijn dat je gekomen bent, ik ben Hedwige,” zegt ze, hem haar hand toestekend.

“O, sorry, ja, ik ben Guus.” En hij steekt het boek omhoog dat hij heeft meegebracht als herkenning.

“Kom binnen,” zegt Hedwige, opzij stappend om hem langs te laten.

Ze laat hem binnen in een ruime, opgeruimde woonkamer. Eén wand bestaat volledig uit gevulde boekenkasten, in een hoek bij het raam staat een klavechord met een sonate van Scarlatti op de lessenaar. De kleurstelling van de muur en vloerbekleding is warm en vrouwelijk. Vrouw alleen, concludeert Guus.

“Ben ik de eerste?”

“Euh, ja, inderdaad. Zeg, ga zitten, maak het je gemakkelijk. Wat wil je drinken, koffie, thee iets anders?”

“Koffie graag, zwart. “ antwoordt Guus haar en neemt plaats in een hoek van een van de twee banken.

Enkele minuten later komt Hedwige met twee mokken koffie binnen en zet er een voor hem neer en met het andere laat ze zich in een stoel tegenover hem zakken.

“Dus je komt voor de leesclub?,” vraagt Hedwige hem. “Vertel eens, je vond het briefje. En toen? Wat dacht je?”

“Ja, dat was wel een verrassing. Ik heb er wel eens eerder aan lopen denken om lid te worden van een leesclub, maar je weet hoe dat gaat. Het komt er niet van. Toen ik dat briefje tegenkwam met die heel concrete uitnodiging dacht ik al snel, waarom niet. Het lijkt me wel interessant om met gelijkgestemden erotische literatuur te bespreken. Op het werk komen we niet verder dan het weer, sportprestaties en televisieprogramma’s die, hoewel niet om aan te zien, kennelijk wel door iedereen bekeken worden. Dus die uitnodiging trok mij wel ja.”

“Dat was ons idee ook. Maar jammer genoeg bestaat zo’n leesclub niet. “

“Geen leesclub?” reageerde Guus als door een wesp gestoken.

“Ja wel, “ haast ze zich te zeggen, “er is wel een leesclub, maar niet hier. Ik bedoel …”

“Wat is dit voor onzin? Wat doe ik hier dan?”

“Laat het me uitleggen.”

Hedwige vertelt dat ze lid is van de regionale boekenclub “Onder handen”, waarbij boeken rond een thema worden gelezen en besproken. De werkwijze is over het algemeen dat bij een gekozen thema een aantal boeken worden uitgekozen, die door iedereen worden gelezen. Tijdens de bespreekavonden worden dan vaak delen voorgelezen en volgt een uitwisseling van gedachten. Iedereen mag thema’s aandragen en in dat kader hadden twee leden het idee ingebracht om erotische literatuur te behandelen. In veel moderne literatuur komt wel erotiek voor als onderdeel van het verhaal, maar hun wens was om expliciet erotische boeken te behandelen, maar voorstel valt niet goed. Een deel van de club wil er helemaal niet aan. Die vinden het zondig of extreem gedoe. Een ander deel wil wel een boekbespreking houden, maar willen het niet zelf lezen of voorlezen. Hedwige, vestigingsmanager op een bibliotheek, werpt het idee op om dan een briefje achter te laten in een erotisch boek in de bibliotheek om op die manier een lezer van erotisch materiaal te interesseren voor de leesclub. Dit stuit op zoveel weerstand dat het oorspronkelijke voorstel geen enkele kans van slagen meer heeft en het gevolg is dat het hele idee van tafel verdwijnt.

“Het idee van het briefje bleef echter rondspoken in mijn hoofd”, vertelt ze. “Het liet me niet los en ik overwoog om zelf een briefje achter te laten en te kijken wat er van komt. Hoe langer ik er over nadacht, hoe meer het idee me aantrok. De gedachte om met anderen over erotiek te praten, vervulde me meer en meer met verlangen om het ook te realiseren. Ik schreef verschillende kladversies van een briefje en dacht er nog een paar dagen over na. Het denkbeeld boezemde me ook wel op een bepaalde manier angst in. Of was het gewoon spanning voor het onbekende? In ieder geval, op een dag schrijf ik dat briefje, doe het in In zijn handen en wacht af. Vier weken, Guus. Het heeft vier weken geduurd voor iemand dat boek meenam. En nu zitten we hier.”

“Tja, ik begrijp hoe het zover gekomen is, maar ik ben hier gekomen om dit boek voor te lezen. Wat wil je nu? Dat ik dit boek ga voorlezen voor jou alleen? Weet je waar dit over gaat?”

Hij wijst op het meegebrachte boek, maar zij kijkt van hem weg.

“Dit boek gaat over een vrouw die seksueel overheerst wordt. Die niets heeft in te brengen bij de man die de regie voert over haar wel of niet zich mogen strelen bijvoorbeeld. Luister maar.”

Hij opent het boek, bladert er wat in en leest voor.

Ik kom aan bij de inrijpoort en mijn leven trekt aan mij voorbij. Mijn maag krimpt samen en ik sta te wankelen op mijn hakken. Ik kan niet meer vooruit.
[…]
Waar ben ik? Wat doe ik hier, geëpileerd, geparfumeerd, torenend op negen centimeter hoge zwarte, spitse pumps, raar uitgedost met een oncomfortabele jarretelgordel en een snijdende string?

Hij kijkt over het boek heen naar Hedwige, die rechtop, met stijf opeen geknepen lippen naar hem luistert. Hij bladert verder en leest:
‘Ik sluit mijn ogen, streel mezelf en denk aan Hem, mijn geslacht begint te reageren.’ […]
‘En al die mannen om me heen in deze wereld, waarom weten zij niet waar wij op wachten, waarom durven ook zij niet met ons te spreken of ons te vertellen over wat verrassend, wat spannend is?’

“Stop,” klinkt het plots uit de mond van Hedwige. Verrast kijkt Guus haar vragend aan.

“Daar gaat het dus om. Die laatste zin die je las. Jij durft te reageren op een uitnodiging om naar een leesclub te komen. Een briefje, dat je vindt in een boek waarin expliciet seksueel machtsvertoon beschreven wordt. Weet je dat ik, toen je net die openingszin las, het in mijn buik voel? Dat ik opgewonden raak als ik jou hoor voorlezen hoe ik mijn ogen sluit en mezelf streel en een reactie in mijn kut voel? Alsof ík die vrouw in dat boek ben. Dat is niet zo, maar het verlangen naar wat daar beschreven staat, is er wel. Heb je wel enig idee, hoe ik er naar verlang om het bevel te krijgen om me hier ter plekke voor jou klaar te maken? In mijn buik beweegt zich een soort oerschreeuw als ik dit lees of voorgelezen krijg zoals nu.”

Ze staat abrupt op en doet een paar stappen in zijn richting.

“Wat denk je nu, Guus? Dat ik gek ben? Een gestoorde, frigide boekenfreak, die kost wat kost aan de seks wil of erger nog, die aan de man wil?”

Ze kijkt hem vorsend aan en hij kijkt onderzoekend terug. Wat wil die vrouw? Wat is dit?

“Eerlijk gezegd, weet ik niet wat ik er van denken moet, Hedwige. Je overvalt me met je openheid over je seksuele verlangens. Ik had hier een club mensen verwacht die over een boek willen praten. En nu zit ik tegenover een vrouw die, als ik het goed begrijp, gedomineerd wil worden? Of denk ik dat er alleen maar in te horen?”

“Je bent een goed luisteraar. Ik denk dat het dat is, gedomineerd willen worden. Waarom? Ik weet het niet, het gaat niet eens om seks, maar veel eer om de gevoelens die in me loskomen. Ik weet niet hoe ik het uit moet leggen, niet wat ik nu eigenlijk wil en niet waarom ik dit allemaal aan je vertel. Alsof ik een stop uit een vat heb getrokken.”

Ze loopt op Guus af en pakt het boek uit zijn handen en slaat driftig een aantal pagina’s om.

“Dit boek ken ik van voor naar achter, hele stukken uit mijn hoofd. Hier, controleer maar.” En haar ogen in hem borend reciteert ze:

’Doet het pijn?’
‘Ja.’
‘Vind je het fijn?’
‘…Ik weet niet.’
‘Je moet je wennen aan pijn . Streel jezelf nu weer.’

Ik gehoorzaam, en overschrijd daarmee de grens van mijn normale schaamtegevoel; een stukje van mijn jurk is teruggevallen en bedekt mijn geslacht met daarin mijn woelende vingers; ik voel me opgelucht dat Hij mijn intiemste gebaar niet tot in de details kan zien.

“Weet je hoe vaak en hoe hard ik me bij het lezen hiervan heb bevredigd? Maar nooit voelde het zoals toen jij het voorlas. Toen ik besloot het briefje achter te laten, had ik nog het idee dat het voldoende zou zijn om er over te praten. Om dit hardop te horen voorlezen door iemand en het te horen herhalen door anderen. Maar nu, nu een stem de woorden spreekt die ik zo goed ken… Ik wil … Ik realiseer me dat ik meer nodig heb.”

Ze draait zich om naar het raam en kruist haar armen voor haar borst. Hij ziet haar handen zich om haar schouders klemmen.

“Weet je Guus, luisteren is niet genoeg. Ik wil genomen worden. Ik wil dat je me neemt. Of dat je me zegt me te bevredigen. Ik wil dat je me opdraagt je te pijpen of af te trekken of wat dan ook. Je begrijpt er waarschijnlijk helemaal niets van. Het spijt me als ik dingen van je vraag die je niet begrijpt. Ook niet kunt begrijpen. Je hoeft ze ook niet te begrijpen, maar ik wil me wel graag overgeven aan die gevoelens. Het niet alleen maar te lezen en daar opgewonden raken. Ik wil het beleven. Ervaren. Voelen hoe het is om willoos te zijn. Om willoos te doen wat me wordt opgedragen.”

Haar vingers zien wit van het harde knijpen. Hij voelt de spanning tussen hen in hangen en toenemen en hij vraagt zich af wat hij doen moet. Haar uit laten razen? Weggaan? Is ze hysterisch? Nee, dat lijkt hem niet. Labiel? Nee, ze weet precies wat ze wil.

Zij wel. Zij weet wat ze wil en spreekt dat ook uit. Ze wil overheerst worden. Wat zei ze? Ik wil dat je me opdraagt je te pijpen? Ja, dat zei ze. Wat een bizarre situatie. Hij voelt zich hard worden bij de gedachte dat hij, goed beschouwd, met haar kan doen wat hij wil. Wat hij wil. En als een ingeving van boven, alsof het buiten hem om gaat, doet hij drie stappen naar haar toe.

“Oké, als jij dat wilt. Luister.”

Hij ziet een schok door haar bovenlijf gaan. Ze laat haar schouders los en ze richt haar hoofd op. Met een lichte beweging naar links biedt ze hem haar oor. Een luisterend oor. Gewillig.

Nog geen uur later vraagt hij en draagt hij op. Eist. Op zijn vraag of ze door wil gaan, antwoordt ze bevestigend. Hij zoekt het onbekende op. Later, veel later, zal hij zich afvragen of hij over zijn grens is gegaan. Of is deze nieuwe weg voor hem ook een openbaring op weg naar een nieuwe toekomst. Maar dat is pas enkele weken en voorleessessies later.

Op dit moment vraagt en krijgt hij onderwerping. Geeft hij wat ze wil, oefent hij macht uit die haar zichtbaar opwindt. De tranen die van onder haar blinddoek stromen, zijn tranen van dankbaarheid. En ze zijn groot genoeg om nog te bestaan als ze van haar kaak op haar borstbeen een weg naar haar bron zoeken. Ze is vervuld met dankbaarheid, omdat ze eindelijk te weten is gekomen wat ze al dacht nodig te hebben. Zijn grove stoten vangt ze met liefde op en ze absorbeert de pijn die hij haar toebrengt.

Hij is verbaasd over het gevoel van vreugde dat door hem heentrekt als hij haar telkens opnieuw vlak bij een hoogtepunt brengt, maar haar niet laat komen. Is het vreugde? Of is het ongewone geilheid om te kunnen spelen met haar lichaam, haar openingen te kunnen vullen met vingers, pik en tong?

Wat zij niet weet, is dat het gevoel van macht, van overmacht, voor hem een compleet nieuw gevoel is. Daarbij komt nog de sensatie van de overwinning, de sensatie van het volop bewust zijn dat hij voor het eerst een andere vrouw zijn harde, gezwollen en dooraderde geslacht ziet afzuigen. Dat het de allereerste keer is dat hij met ongekende, harde drift een onbekende vagina opensplijt. En met iedere stoot voelt hij zich meer bevrijdt van de dictatuur van de burgerlijkheid.

© Anandana – maart 2013

 

 

Advertenties