Tags

 

Stiekem heb ik wel eens gedroomd om naar New York te gaan om een keer een marathon te lopen en met bewondering zie ik in april al die gewone mensen helemaal verrot de Coolsingel op komen. Voor een marathon moet je trainen. Veel arbeidsuren maken op je loopschoenen.

Wat is er dan in mijn hoofd gebeurd om me aan te melden voor een Schrijfmarathon?

Ik denk, van alles een beetje.

Dwang. Tijdens workshops heb ik ervaren dat gekozen dwang prima werkt om te schrijven. Natuurlijk, het kan ook met zelfdiscipline. Dat is immers ook gekozen dwang.

Ont-moeten. Om meer buiten de ingesleten normen en waarden te durven treden, die lang niet altijd de mijne blijken te zijn. Ik schreef ooit eens dat ik ook in mijn fantasie niet mag liegen. Elders las ik dat “alle verhalen in het echt of in mijn hoofd gebeurd zijn.” En zo is het.

Spanning zoeken. Van de meeste van mijn verhalen weet ik niet hoe het afloopt. Ze ontstaan tijdens het schrijven en de spanning die dat oproept werkt voor mij ontspannend.

Volgzaam. Simpelweg de woorden laten stromen, is een vorm van volgzaamheid, toch? Oké, je mag het ook intuïtief schrijven noemen. Dat is mij om het even. Het is voor mij de broodnodige oefening in loslaten. En dat voelt iedere keer weer goed.

Winnen? Nou, waarom niet. Het moet niet, maar hoog eindigen is wel leuk. Maar ik schrijf niet met dat als doel. Zo ambitieus ben ik niet. Of ben ik het wel, maar relativeer ik dat, om mezelf niet teleur te stellen?

Leven. Het leven is kut. Geniet er van. En lees en stem hier mee.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Advertenties