Ik loop mijn eigen tempo, zak iets terug, anderen gaan me voorbij. Het gaat zoals het gaat, ik leef nog en beweeg me voort in de Schrijfmarathon 2017. Lees hier de uitslag van ronde 4 en hieronder mijn inzending voor deze lastige ronde. 

Grenzeloos vertrouwen

En weer keek ik op mijn telefoon; nog altijd geen antwoord.
“We zoeken de grens op” zei hij vanmiddag, maar waarvan was me niet duidelijk.
Het bushokje wordt langzaam mijn kooi met open deur.
Over 6 minuten komt de laatste bus; instappen of niet?

Dat hij niet de provinciegrens bedoelde, is wel duidelijk. We hebben out of the box over seks gesproken, hoe ver durf je te gaan. Vertrouw je mij? Voel je je veilig?

“Leven in drie werelden,” denk ik hardop. Het verleden met onze gesprekken en zijn berichten, de onzekere nabije toekomst als ik hem volg en het nu.
Nog een paar minuten om te beslissen of ik met de bus naar huis ga of me overlever aan de onzekerheid. Ja, ik vertrouw hem, maar het is wel verschrikkelijk spannend en opwindend.
Toen ik zijn reinigings- en kleedvoorschrift uitvoerde, liepen de geile rillingen al over mijn rug.

Vanwege mijn hoofdschudden geeft de chauffeur gas bij en die trillingen voel ik diep in mijn buik. Mijn kut pulseert.

De duisternis en stilte kunnen het bonken van mijn bloed niet verbergen.
Ik verwacht hem, maar schrik toch nog van het vibreren van mijn telefoon. Zijn stem maakt iets in me los en ik weet dat ik nat word.

Eindelijk zie ik de koplampen van zijn auto. De rilling over mijn rug is ook van vreugde, blij dat ik straks bij hem instap, want ik moet nog veel van hem leren.
Moet?
Nee, ik wil het.

(Metafoor ronde 1: Geen bereik – Tessa)

 

bron foto

Advertenties