Vrienden voor het leven

Diep in gedachten stapt Hélène de lift uit, legt de sleutels van haar BMW in de handgeblazen glazen schaal en roept naar Berend dat ze weer thuis is. Op weg naar de badkamer houdt ze even haar pas in om te luisteren naar een antwoord, maar zoals verwacht, komt dat niet. Ze trekt haar zomerjurk, slip en bh uit, gooit ze in de wasmand, pakt een schaaltje witte druiven en loopt het riante dakterras op. Ze zet het fruit naast haar ligbed, loopt naar Berend, kijkt naar zijn levenloze pik, streelt even zijn buik en knijpt zacht in zijn linker tepel. Hij ontwaakt en kijkt haar aan.
“Ha, lieverd, ben je weer terug?”
“Ja, en ik ben er uit. Ik wil de pik van Joris.”
“Joris?,” schrikt Berend, “Maar … die is …”
“Ja, dat weet ik, schat, maar ik vertrouw hem, we kennen hem al zo lang.”
“Ja, maar …, ” begint Berend maar ze onderbreekt hem met een kus.
“Denk er over na, alsjeblieft?”

“Je zult er mee moeten leven,” heeft de neuroloog tegen Berend gezegd en het lukt hem. Het feit dat hij geen stijve meer krijgt als gevolg van de beroerte weerhoudt hem er niet van om Hélène met hart, mond en handen keer op keer geweldige orgasmes te bezorgen. De tantra workshops die ze ooit hebben gevolgd, werpen nog steeds zijn vruchten af.
Hélène daarentegen kan niet wennen aan een leven zonder de hardheid van een levende pik. Zonder het kunnen bepalen of en hoe ver ze haar lippen over zijn eikel schuift. Ze is er van gaan houden. Misschien is het ook wel het gevoel van macht wat ze ontbeert. Het toestaan of weigeren van genot. Ze mist het en is tot de slotsom gekomen dat er iets moet veranderen. Praktisch gesproken zal het geen dagelijkse feestje meer worden, maar de erectie van Joris is een bijna obsessief bereikbaar doel geworden.

Hun ontmoeting tijdens het winterse naakt zwemmen en de ontdekking van hun gezamenlijke interesse voor kunst heeft er toe geleid dat Joris bijna kind aan huis is. Hij komt zelfs regelmatig enkel en alleen om naakt te zonnen. Het leeftijdsverschil deert hen niet. Onderwerpen die het leeftijdsverschil benadrukken, laten ze onbesproken. De genegenheid voor elkaar houdt stand door de gedeelde opvattingen over naturisme en kunst.

Hélène gaat na haar besluit anders naar Joris kijken. Ze beeldt zich in hoe zij de aderen op zijn paal onder de druk van haar tong laat rollen. In gedachten ziet ze opeens de harde pik van Joris op zich afkomen. Het beeld is zo sterk, dat ze haar mond opent en haar lippen bevochtigt. Dergelijke gedachten ontwikkelt ze meer en meer nadat Berend heeft aangegeven te verwachten dat het hun vriendschap niet zal schaden maar dat het integendeel een verrijking zou kunnen zijn voor de warmte en liefde binnen hun diepe vriendschap. Mits er openheid is.

En dus legt Hélène haar bijzondere verzoek aan Joris voor, die primair met een diepe zucht reageert. Hij ziet heus wel dat het wat trage, verouderde lijf van Hélène niet te vergelijken valt met de strakke sensualiteit van Beyoncé. Maar de warmte en intimiteit die hij bij deze ruim twintig jaar oudere vrienden voelt, ervaart hij als heilzaam voor zijn eenzaamheid.
“Weet je, ik voel geen afgrijzen of zo en ik zie het niet als een verzoek van een dementerend stel dat hun grenzen van fatsoen aan het verliezen is. Zeker niet, maar laat me even nadenken. Oké?“
“Ach, onze kleindochter zei onlangs ook dat ze ons soms alleen maar ziet als een stel vieze oude naaktlopers,” glimlacht Berend. “Maak er wat moois van als je er uit bent. Ik ga een vriend opzoeken.”

Hélène is gespannen. Ze kijkt tussen de oogleden door naar Joris, naar zijn naar links liggende penis, naar zijn ballen die ademend in zijn zak bewegen. Wat zou ze nu graag in zijn hoofd kijken. Stelt hij zich voor hoe het voelt als zij hem in haar mond neemt, hoe haar greep om zijn ballen voelt?

Het zaadje van haar vraag brengt ook de fantasie bij Joris op gang en hij voelt hoe zijn bloed in zijn pik klopt.
Onrustig komt hij overeind en kijkt naar Hélène.
Ze kijkt terug.
Hij staat op en loopt op haar af.
Hij blijft vlak voor haar staan, totdat zijn zacht bewegende geslacht voor haar gezicht tot rust komt.
“Is dit een ja?”
Ze buigt voorover tot haar voorhoofd zijn buik raakt.
Ze tast naar zijn warme, zachte vlees.
Joris voelt hoe haar adem zijn eikel streelt en wacht.
Met respect, maar vol ongeduld, duwt hij zachtjes tegen haar lippen, tot hij verhardt in haar vochtige mond.
Hij realiseert zich niet dat zijn voorvocht zich vermengt met het bittere zout van haar tranen van dankbaarheid.

 

(Ingezonden voor ronde 8 van de EWA Schrijfmarathon 2017

 

Advertenties

Een gedachte over “Vrienden voor het leven

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: