Verstikkend

Het verhaal wurgt me. Ieder personage, iedere scene, iedere handeling bespringt me en grijpt me bij de keel.

Wat doe ik mezelf aan? Als ik al pijn in mijn nek krijg om de lat überhaupt te kunnen zien liggen, waarom blijf ik daar dan wel naar streven? Genoegen nemen met minder? Accepteren dat dit het is? In het moment leven? Hoe het ook heet of hoe je het ook noemt, het blijft een eeuwigdurende strijd tussen rondtollende gedachten, zinnen, plots, woorden, karakters, hoogtepunten en dramatiek. Nu moet het nog op papier komen.

Hoe lang heb ik nog? Ruim twee weken. Vijftien dagen van vierentwintig uur. Veertienhonderd en veertig blokken van negenhonderd tellen. Dat moet toch kunnen?

De schrijver van erotiek sterft geen kleine dood en gaat niet ten onder aan zijn eigen verwurging. Maar hij levert wel strijd. Hij zucht en slaat de hand aan zichzelf. In die zin, dat hij zich weer aan het schrijven zet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.