Der Tod und das Mädchen

„Der Tod und das Mädchen“ (1900),
Öl auf Leinwand, Größe 149 cm × 78 cm.
Adolf Hering 1863-1932

Allegro

“Ik ben bang, Clayton, bang voor het virus en ik denk dat ik er aan zal dood gaan.”

De als door een motor aangedreven ritmiek in de strijkers lijken haar woorden te onderstrepen. Zonder haar hoofd omhoog te bewegen werpt ze een blik op hem en volgt hem met haar ogen als hij naar de platenspeler loopt. Ze vertrouwt hem en ze houdt van hem. Hij brengt de naald van de langspeelplaat omhoog en kijkt haar met gefronste wenkbrauwen aan. In de stilte die valt klinkt drieëndertig keer per minuut het, op een kleine oneffenheid na, regelmatige zoeven van de draaischijf.

“Kom op Wieke, je gaat pas dood als het je tijd is en onder Gods zegen word je 100 jaar, want je bent een gezonde vrouw, je bent net achtendertig. Dus waarom zou je in hemelsnaam zo ziek worden dat je er aan doodgaat? Áls je al ziek wordt.”

“Ik voel het gewoon en het duurt echt niet lang meer, Clayton. Daarom wil ik het.”

Hij snuift de lucht door zijn neus luidruchtig en vooral diep op, alsof hij het uit zijn voetzolen moet halen en blaast net zo hoorbaar weer uit.

“Ik begrijp je angst, maar wat je van me vraagt, …”

Hij wacht even met spreken en grijpt haar handen.

“Ik weet niet wat ik daar mee aan moet. Dat kan niet, dat is tegen Gods wil. En je had die abortus niet mogen laten uitvoeren.”

Als ze afscheid nemen, wringt Wieke haar warme lichaam tegen hem aan en tast naar zijn kruis, waar ze meteen reactie voelt. Ze weet maar al te goed dat dit zijn zelfbeheersing niet doorbreekt.

“Geef me een paar dagen de tijd, Wieke.”

Zodra hij vertrokken is, loopt ze naar de platenspeler en manoeuvreert met grote omzichtigheid de naald voor de tweede keer die ochtend in de groef van het zwarte vinyl.

‘Tààà tà tà tà tààà’.

Wieke blèrt luidkeels met de strijkers mee die de aanval openen in Schubert’s veertiende strijkkwartet. Het trieste, korte leven van Franz Schubert, die ooit gezegd heeft dat hij elke avond hoopt niet meer wakker te hoeven worden, had bij haar het idee doen wortelen om Clayton zover te krijgen.

Waarom was ze toch voor deze republikein gevallen? Die politieke keuze, het zij zo, maar dat overdreven religieuze van Clayton komt haar de keel uit. Dat gefleem en gefriemel in de bioscoop en de auto mag wat haar betreft wel eens omgezet worden in echte daden. Vingeren, aftrekken, likken en pijpen is allemaal geen probleem, maar neuken, ho maar. Dat is voor binnen het huwelijk. Maar dat wil ze niet. Wat ze wel wil, is zijn lange, slanke pik langs haar baarmoedermond voelen schuren.

Dat gezeur over die abortus. Ze was er voor teruggevlogen naar Nederland, maar ze heeft het toch niet voor zich kunnen houden. Maar god nog aan toe, het was niet eens zijn kind. De reële, maar hinderlijke gedachten dat ze een bitch is die een medemens manipuleert, worden allengs minder wanneer het ritardando het einde van het eerste deel aankondigt. Met gebalde vuisten spreekt ze hardop met de laatste maten haar gedachten uit. Het is nu – of – nooit.

Andante con moto

Zoals elk jaar is Clayton er ook nu weer bij om met andere vrijwilligers van de kerk alles klaar te maken voor hun versie van Halloween. Met vaste hand snijdt hij de pompoenen. Dat is zijn werk, want Clayton houdt niet van standaard driehoekjes voor ogen en neus en een grote scheur als mond. Terwijl zijn mes tanden boetseert in een scheve mond, malen zijn gedachten over zijn toezegging aan Wieke om met haar naar bed te gaan. Ze was opgesprongen en hem om zijn nek gevlogen toen hij haar had verteld om tegemoet te komen aan haar wens.

De dagen die er op volgden hadden ze Wieke’s wens verder vormgegeven. Haar voorstel om zich op 31 oktober verkleed door hem te laten nemen, leek Clayton wel grappig. Het was immers Halloween. Als het maar voor of na de festiviteiten met zijn “Born again christians” zou gebeuren. Hij had er geen benul van dat Wieke deze datum in haar bizarre fantasie als haar persoonlijke Hervormingsdag zag en het wel passend vond om door een erg geestelijk levende ziel in bezit te worden genomen voor het komende jaar.

Met aandacht bij zijn mes denkt hij terug aan haar reactie op zijn toezegging. Ze had hem aangekeken met haar staalblauwe ogen.

“Echt waar?”

“Ja, lieve Wieke, echt waar.”

Hij stopt even met snijden en kijkt nietszeggend en met een strakke blik voor zich uit. Een blonde jongen van een jaar of zes komt zijn richting uitgelopen en kijkt met een mond die steeds verder open valt naar de pompoen die grijnzend wacht op zijn voltooiing. Clayton ziet niets, maar voelt des te meer. De twijfel bespringt hem … waarom heeft hij toegezegd? Een andere stem fluistert: een man een man, een woord een woord. Het jongetje schrikt en rent weg als Clayton het mes met kracht in de pompoen steekt.

Scherzo

Die zaterdag voor de verkiezingen doet Wieke al vroeg haar boodschappen in de hoofdstraat van Macon en het nodige opruimwerk in huis. Ze eet rond twaalf uur in alle rust een salade met kip om zich daarna volledig over te geven aan de voorbereidingen voor wat komen gaat. Ze scheert zich, gaat uitgebreid in bad, doet haar nagels, verzorgt haar huid en haar en werkt zo langzaam toe naar de klok van vieren.

“Vieren, ja, ja, het werd tijd mannetje.”
Ze is er helemaal klaar voor, maar de tijd verstrijkt en er komt niemand. Ze controleert haar berichten, maar geen teken van leven van Clayton. Eindelijk, het is dan al tegen zessen, wordt er gebeld en hoort ze de voordeur. Ze springt op en rent de hal in. Zij heeft er zich wat betreft verkleden enigszins makkelijk van afgemaakt door alleen een prinsessenjurkje te dragen, in tegenstelling tot de zombie die haar bij haar arm meetrekt de woonkamer in en haar zonder pardoes over de eettafel voorover duwt en het roze kant oplicht.

“Nou zeg, iets subtieler mag ook wel,” brengt Wieke uit. Die weerstand is echter gebroken zodra ze de warmte van zijn vlees voelt. Meer gretig dan vaardig betast hij haar en laat zij zich bevoelen. De grofheid waarmee hij te werk gaat, windt haar op. Als ze voelt hoe hij haar opent met zijn vingers trekt er een scheut door haar onderlichaam.

“Ja, alsjeblieft, doe het.”

Ze schreeuwt dat bijna uit van verlangen. Als hij zijn pik tegen haar schaamlippen zet, meldt het geluid van haar smartphone de ontvangst van een berichtje. Van Chantal, realiseert ze zich, terwijl ze met beide handen haar kut opentrekt en hem vol verwachting binnenlaat. Zijn stoten zijn fel, demonisch. Het lijkt op een uitnodiging voor een dodendans, haar meeslepend naar ongekende plekken. Het gaat allemaal veel te snel naar haar zin, haar opwinding krijgt nauwelijks de tijd om zich te ontwikkelen, maar ze realiseert zich dat haar verwachtingen te hoog gespannen waren. Zijn pik voelt wel veel dikker aan dan ze had ingeschat. Als hij met een brul zich in haar leegt, weet ze ook dat het over is. Klaar.

“Sei gutes Muts! Ich bin nicht wild, sollst sanft in meinen Armen schlafen!”

“Wat zeg je nou toch?”, fluistert Wieke, maar hij hoort het niet meer. Hij is al op weg naar de deur. De lafbek, denkt ze. Ze blijft nog een poosje voorover liggen, terwijl zijn zaad langzaam een weg naar het laagste punt zoekt. Als ze overeind komt, voelt ze dat dit punt nog niet bereikt was. Ze neemt een snelle douche en gaat naakt op bed liggen, waar ze al snel indommelt.

Presto

Ze wordt wakker van gezang, kijkt op haar wekker en ziet dat het inmiddels half acht is. Prompt overvalt haar de gedachte aan eten. Het zingen kan ze nu ook plaatsen. Het zullen kinderen zijn die van deur tot deur de mensen zingend voor de keus stellen om hen te trakteren of plagerijen over zich af te roepen. Ze is nog niet aan het einde van haar gedachten of het geluid van de bel klinkt door het lege huis. Ze staat op van bed, schiet een kamerjas aan en onderweg naar de deur pakt ze haar telefoon. O ja, Chantal had geappt. Met haar ogen op haar telefoon gevestigd, opent ze de buitendeur en leest het WhatsApp bericht.

‘Lieve Wieke, het spijt me, maar ik zie er toch van af. Ik heb me bedacht en gerealiseerd dat we dit niet moeten doen. Ik heb het met mijn vader besproken en die heeft het me ten zeerste ontraden. Ik heb hem gevraagd bij je langs te gaan om het je te vertellen. Het spijt me en ik hoop dat dit niets af doet aan onze band. Liefs, Clayton.”

Ze voelt het bloed uit haar gezicht en hals wegtrekken. Haar handen grijpen naar de deurposten terwijl kinderstemmen haar hoofd binnendringen.

If you don’t, we don’t care,
We’ll put money in your underwear!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.